Arafta…

Ben bir yere varamadım.
Ne kendime ne başkasına…
Ne geçmişi silebildim ne geleceği yazabildim.
Öylece kaldım.
Arada, ortada, yarım yamalak bir hayatın içinde,
Ne düşecek kadar cesur, ne uçacak kadar hafif.

İnsan bazen gitmek ister,
Bazen kalmak…
Ben ne gidebildim ne de kalabildim.
Bir adım attım, dönüp geri geldim.
Bir kapı açtım, eşiğinde durdum.
Bir el uzattım, tutmadan geri çektim.
Ben hep yarım kaldım.

Beni sevenler oldu,
Ben korktum.
Benim sevdiklerim oldu,
Onlar gittiler.
İnsan bazen sevmekten yorulur,
Bazen sevilmekten…
Ama ben ne sevildim ne sevdim.
Bana ne düştüğüm yerden kaldıracak bir el uzandı,
Ne de kalkacak gücüm vardı.
Ben düştüğüm yerde kalakaldım.

İnsan bazen konuşmak ister,
Bazen susmak…
Ben hep sustum.
Çünkü anlatınca anlaşılacağını sanır insan,
Oysa en büyük sessizlik bazen en çok konuşanların içindedir.
Sustum.
Sustum çünkü kelimeler yetmezdi.
Sustum çünkü ne söylesem bir eksik kalırdı.
Sustum çünkü ne zaman konuşsam,
Birileri duymaktan yoruldu.

Gözlerim gecelere çarpa çarpa uykuya düştü,
Çünkü uykular, en güvenli kaçışlarımdı.
Kimse bulamaz beni orada,
Ne dünün hayaletleri, ne yarının kaygıları.
Ne söylenmiş sözler, ne söylenemeyenler…

Ben kaçtım.
İnsanlardan, sokaklardan, kendimden…
Her sabah aynı boşluğa uyandım.
Her gece aynı yorgunluğa yattım.
Uykulara sığındım.
Çünkü uykular ne geçmişi hatırlatır insana ne geleceği düşündürür.
Çünkü rüyalar, bazen tek sığınaktır.
Ama rüya da bir yere kadar…
Uyandım.
Hep uyandım.
Ve her uyandığımda hayat, bıraktığım yerden devam ediyordu.

Ben unutamadım.
Ne beni görmezden gelenleri,
Ne görmezden geldiğim acıları…
İnsan bazen hatırlayarak unutur,
Bazen unutarak hatırlar…
Ben ne hatırlayabildim ne unutabildim.

Ben kendimi bir yerlere ait hissetmedim.
Ne kalabalıklara ne yalnızlığa…
İnsan bazen kalabalık içinde yalnızdır,
Bazen yalnızken bile kalabalık.
Ben ikisini de beceremedim.
Ben yalnızlığa alışamadım,
Ama kalabalıklara da karışamadım.
Ben hiçbir yere sığamadım.

Ve işte böyle yaşadım.
Ne tam sevdim ne tam sevildim.
Ne tam güldüm ne tam ağladım.
Ne tam vardım ne tam yoktum.
Hayatın tam ortasında, hiçbir yere ait olmayan bir yabancı gibi…
Ne orada, ne burada,
Ne şimdi, ne sonra,
Ne kendim, ne bir başkası…
Öylece,
Arafta…

#suyamektuplar #arafta #sumedyahaber #sumedya #sevgiliye #şiirler #yazılar #yalnızlık #ayrılık #hasret